ನಿನ್ನೆ ನಾನು ಒಂದು ಫಿಲ್ಮ್ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಹಳೆಯ ಫಿಲ್ಮ್ ಅದು. ಚಾರ್ಲಿ ಚಾಪ್ಲಿನ್ ದು. ಅದರಲ್ಲಿ ಅವನು ಒಂದು ಅಂಗಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಒಂದು ಬೆತ್ತಲೆ ಬೊಂಬೆಯನ್ನು ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದ. ತಾನು ಬೆತ್ತಲೆ ಬೊಂಬೆ ನೋಡೋದು ಜನರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಬಾರದೆಂದು ಪಕ್ಕದ ವಸ್ತುವನ್ನು ನೋಡುವ ನಟನೆ ಮಾಡಿ ಕಿರುಗಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಬೊಂಬೆಯನ್ನು ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದ. ಅವನ ಕಣ್ಣು ಬೊಂಬೆಯ ಮೊಲೆಗಳ ಮೇಲೇ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾರಾದರೂ ಬಂದಾಗ ಪಕ್ಕದ ವಸ್ತುವಿನ ಮೇಲೆ ದೃಷ್ಟಿ ಹರಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ನಗದವನೂ ನಗುತ್ತಾನೆ.

ನಾನು ಹೇಳ್ತಾ ಇರೋದು ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಬಗ್ಗೆ. ಸೆಕ್ಸ್ ಮತ್ತು ಸೆಕ್ಸ್‌ಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಯಾವುದೇ ವಿಷಯವನ್ನೂ ಮುಟ್ಟದಂತೆ ನಟಿಸುವ ಜನ ಇವರು. ಈಗಿನ ಕಾಲದ ಹುಡುಗರು ಇಂತಹದ್ದು ನೋಡಿ ಕೆಟ್ಟುಹೋಗ್ತಾರೆ ಎಂದು ಜಡ್ಜ್‌ಮೆಂಟ್ ಕೊಟ್ಟು ತಾವು ಮಾತ್ರ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗದ ಹಾಗೆ ಇಂತಹ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮೊದಲೇ ನೋಡಿರ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನೇ ಮಹಾನ್ ಕಲಾವಿದ ಚಾರ್ಲಿ ಚಾಪ್ಲಿನ್ ತನ್ನ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದು.

ಈ ಮಡಿವಂತಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಈಗಿನ ಹುಡುಗರು ತಮ್ಮ ಹಿರಿಯರನ್ನೇ ಅನುಕರಿಸಿ ಹೊರಗೊಂದು ಒಳಗೊಂದು ಮಾಡುತ್ತಿರೋದು ನಿಮಗೆಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತು. ಅದನ್ನು ನೀವು, ನಾನು ಎಲ್ಲರೂ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೇವೆ. ಇದನ್ನು ಕೆಲವೊಂದು ಶತಮಾನದಿಂದ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೇವೆ. ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಶತಮಾನ ಮಾಡ್ತಾನೂ ಇರ್ತೇವೆ. ನಾವು ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗೋಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಲು ಬಯಸಿದ್ದರೂ ಹಿರಿಯರು ಹಾಕಿದ ಆಲದ ಮರಕ್ಕೆ ನೇಣು ಹಾಕೋದು ನಮಗೆ ಬಿಡೋಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ವಿಷಯ. ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿರಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಪರಿಜ್ಞಾನ ಇದ್ದರೂ ನಾವು ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಅದನ್ನೇ ಬೋಧಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತೇವೆ. ಬಿಡಿ. ಇದು ಎಷ್ಟು ಹೇಳಿದರೂ ಮುಗಿಯದ್ದು.

ಇದರ ಬಗ್ಗೆನೇ ಒಂದು ಕಥೆ ಹೇಳ್ತೇನೆ ನಿಮಗೆ.

ನೀವು ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಕೆಲಸದ ಹೆಂಗಸರನ್ನು ನೋಡಿರ್ತೀರಿ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಂಡವರನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಕಾಮಿಸಿರುತ್ತೀರಿ. ಈ ವಿಷಯ ಎಲ್ಲರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಸತ್ಯ. ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ಮುಂದುವರಿದರೆ ಕೆಲವರು ಅದನ್ನು ಹೊರಗೆ ಹೇಳಿ ಕೆಟ್ಟವರು ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಇದೊಂದು ನಡೆದ ಕಥೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಹೆಸರು ಬದಲಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಕಥೆ ನಡೆದ ಸಮಯ ಬದಲಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಕಥೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಇಂಥ ಕಥೆಗಳು ಊರೂರು, ಕೇರಿ ಕೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದರಿಂದ ಈ ತರ ಬದಲಾವಣೆ ಮಾಡಿ ಪ್ರಯೋಜನ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಪತ್ರಿಕಾ ನೀತಿಯನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು ಅಲ್ಲವೇ?

ಒಂದು ಮನೆ. ಶ್ರೀಮಂತರ ಮನೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಳುಕಾಳುಗಳು. ನೆಂಟರು, ಇಷ್ಟರಂತೂ ದಿನವೂ ಎಡತಾಕುತ್ತಿರುವ ಮನೆ ಅದು. ಮನೆಯ ಯಜಮಾನ ಹೆಚ್ಚೂ ಕಡಿಮೆ ಅಮ್ಮಾವರ ಗಂಡ. ಮನೆಯ ಮಕ್ಕಳು, ಉಳಿದವರು ಅಮ್ಮನ ಮಾತಿಗೆ ಎರಡಾಡುವ ವಿಷಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಈ ಅಮ್ಮಾವರು ಎಷ್ಟು ಅಧಿಕಾರ ಚಲಾಯಿಸ್ತಾ ಇದ್ದರೆಂದರೆ ಅವರು ಹೂಂಗುಡದೆ ಮನೆಯ ಒಂದು ಎಲೆಯೂ ಅಲುಗಾಡದು.

ಇಂತಹ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಅಮ್ಮಾವರನ್ನು ಕೇಳದೆ ಯಜಮಾನನಿಗೆ ಏನೂ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದಿಡುವಂತ ಸತ್ಯ. ಆದರೆ ಈ ಯಜಮಾನ ಉಪ್ಪು ಹುಳಿ ತಿಂದು ಬೆಳೆದ ದೇಹ. ಈ ದೇಹಕ್ಕೆ ಬೇರೊಂದು ದೇಹದ ಬಿಸಿ ಸಿಗಬೇಕಾದ್ದು ನ್ಯಾಯ ಅಲ್ಲವೇ? ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಊಟ ಸಿಗದಿದ್ದಾಗ ಹೋಟೆಲ್‌ನಲ್ಲಿ ತಿನ್ನೋದು ಸಹಜ ಅಲ್ಲವೇ? ಈ ಮಾತನ್ನು ಮಡಿವಂತರು ಖಂಡಿತ ಒಪ್ಪೋಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕದ್ದು ಮುಚ್ಚಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಅದನ್ನೇ ಈ ಯಜಮಾನರೂ ಮಾಡಿದ್ದು. ಅವರ ಮನೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಹೇಮ ಎನ್ನುವ ನಲವತ್ತು ವರ್ಷದ ಗಂಡ ಸತ್ತ ಮುಂಡೆ ಯಜಮಾನನ ದೇಹಕ್ಕೆ ಬಿಸಿ ಕೊಟ್ಟಳು. operation is success but patient dies ಎನ್ನುವ ತರ ಆಯ್ತು. ಅದು ಹೇಗೆ ಎಂದು ಮುಂದೆ ಹೇಳ್ತೇನೆ.

ಹೇಮ ಮನೆಗೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದವಳು. ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ನೆಲ ಗುಡಿಸೋಕೆ, ಟೇಬಲ್ ಒರೆಸೋಕೆ ಜನ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಅಮ್ಮಾವರೇ ಅವಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕಳಿಸಿದ್ದರು. ಒಂದು ಎಕ್ಸ್‌ಟ್ರಾ ಕೆಲಸದವಳ ಸಂಬಳ ಉಳಿಸುವ ಯೋಜನೆ ಅದು. ಸರಿ, ಹೇಮಾ ಆಫೀಸ್‌ನ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಅಷ್ಟೇ ನಿಯತ್ತಾಗಿ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಳು.

ಯಜಮಾನ ಆಫೀಸಿಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮೊದಲೇ ಹೋಗುವುದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಈ ಹೇಮ ಗುಡಿಸುವಾಗ ಅವಳ ಬಲಿತ ಮೊಲೆಗಳು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೇಡಾದರೂ ಬೀಳ್ತಿದ್ದವು. ಟೇಬಲ್ ಒರೆಸುವಾಗ ಪಿರ್ರೆಯ ದರ್ಶನ ಆಗ್ತಾ ಇತ್ತು. ಬಹಳ ದಿನದ ಹಸಿವು ಇವರನ್ನು ಕಾಡ್ತಾ ಇದ್ದರೂ ಮನಸ್ಸಿನ ಸಂಯಮ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ ಅವರು. ಈ ಮೊಲೆ, ಪಿರ್ರೆಗಳ ದರ್ಶನವೂ ಅವರ ಸಂಯಮದ ಕಟ್ಟೆ ಒಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಇಲ್ಲೇ ಇರೋದು ಈ ಕಥೆಯ ಟ್ವಿಸ್ಟ್. ಯಜಮಾನರನ್ನು ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಈ ಮುಂಡೆಗೆ ಹಸಿವು ತಡೆಯಲು ಕಷ್ಟವಾಗೋದಿಕ್ಕೆ ಶುರು ಆಯ್ತು. ಆದರೆ ಜಗದ್ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದರೂ ಬಗ್ಗದ ಇವರನ್ನು ಬಗ್ಗಿಸೋದಿಕ್ಕೆ ಬೇರೆಯದೇ ಏರ್ಪಾಡು ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು ಹೇಮ.

ಒಂದು ದಿನ ಯಜಮಾನರ ಮುಂದೆಯೇ ಜಾರಿ ಬಿದ್ದಳು ಹೇಮ. ಸೊಂಟ ಹಿಡಿದು ನೆಲ ಕಚ್ಚಿದ ಹೇಮಳನ್ನು ನೋಡಿ ಸುಮ್ಮನಿರಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ ಯಜಮಾನರಿಗೆ. ಅವಳನ್ನು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಎತ್ತಿ ಸೋಫಾದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸಿ ಅವರ ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಅಮೃತಾಂಜನ್ ಹಚ್ಚ ತೊಡಗಿದರು.

ಆದೇ ತಪ್ಪಾಗಿದ್ದು. ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಹಚ್ಚಬೇಕಾದರೆ ಸೀರೆ ಕೆಳಗಿಳಿಸಬೇಕು ಅಥವಾ ಮೇಲೆತ್ತಬೇಕು. ಎರಡೂ ದೇಹದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿ ಯಜಮಾನರ ಮನಸ್ಸು ಕೆಡಿಸಿತು. ಬಾಮ್ ಹಚ್ಚುವ ಕೈ ದೇಹದ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ಓಡಾಡಿತು. ರೋಗಿ ಬಯಸಿದ್ದೂ ಹಾಲು ಅನ್ನ, ವೈದ್ಯ ಹೇಳಿದ್ದೂ ಹಾಲೂ ಅನ್ನ ಎಂದ ಹಾಗಾಯಿತು ಹೇಮಳಿಗೆ.

ಅವಳ ರೊಟ್ಟಿ ಜಾರಿ ತುಪ್ಪದಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತು. ಇದು ನಡೆದದ್ದು ಬೆಳಗಿನ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ. ಆಫೀಸಿನ ಕೆಲಸಗಾರರು ಬರೋದಿಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಸಮಯ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಈ ಸಮಯದ ಸದುಪಯೋಗ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು ಇಬ್ಬರೂ.

ಆಫೀಸಿನ ಸೋಫಾವೇ ಇವರ ಅರಂಗೇತ್ರ ಅಖಾಡವಾಯ್ತು.